Η θαυμάσια αυτή θέση δεν ήταν δυνατόν να αγνοηθεί από τους αρχαίους. Διάφορα τυχαία ευρήματα ήλθαν κατά καιρούς σε φως αλλά οι συστηματικές ανασκαφές άρχισαν το 1971 από τον Έφορο Αρχαιοτήτων Κωστή Δαβάρα ο οποίος στή θέση Πλακάκια στα ΒΔ του συνοικισμού εντόπισε την ύπαρξη μιάς σημαντικής μινωϊκής αγροικίας της υστερομινωικής εποχής. Οι έρευνες ολοκληρώθηκαν το 1977 και απόδειξαν ότι η αγρέπαυλη καταστράφηκε από φωτιά.

Έχει ισχυρούς εξωτερικούς τοίχους, αυλές, πολλά δωμάτια, κατώφλια, πλακόστρωτα δάπεδα και χώρους που ίσως λατρευόταν το ιερό δένδρο. Η οροφή της ήταν μάλλον σκεπασμένη με καλάμια και από πάνω πηλό. Από τα κινητά ευρήματα τα πιό σημαντικά ήταν αγγεία πήλινα και λίθινα, ειδώλια και ένας αμυγδαλόσχημος σφραγιδόλιθος από στεατίτη που στην σφραγιστική του επιφάνεια παριστάνεται ένα ιερό πλοίο,

Μέσα στο πλοίο αυτό εικονίζεται ιερός περίβολος ή βωμός με υψηλό φοινικόμορφο δένδρο που μοιάζει με κατάρτι στην δε πλώρη του σκάφους μια λατρεύτρια ή ιέρεια που βλέπει προς τον βωμό υψώνει την γροθιά της στο φρύδι σύμφωνα με γνωστή χειρονομία μινωϊκής λατρείας. Για πρώτη λοιπόν φορά έχουμε μπροστά μας μαρτυρία σχετικάμε την ύπαρξη ιερών πλοίων ή λέμβων στην Μινωϊκή θρησκεία όπως στην Αίγυπτο και την Μεσοποταμία.

Στον ίδιο συνοικισμό και στην θέση Κατωβίγλι, δίπλα από την εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το 1977, ήλθαν σε φως ρωμαικές αρχαιότητες, Ήδη ο Pendlebury (BSA χχχlll p. 100) είχε σημειώσει την ύπαρξη ρωμαικού συνοικισμού. Οι συστηματικές ανασκαφές απόδειξαν πραγματικά την ύπαρξη μεγάλης οικιακής εγκατάστασης (έπαυλη) που χρονολογείται από τον 1ο π.χ. ώς τον 3o μ.Χ. αι. Η εξέλιξη των ερευνών δεν επιτρέπει ασφαλή συμπεράσματα γιατί μιά αλυσιδωτή εύρεση δωματίων συνθέτει ένα σύνολο που καταλαμβάνει προς το παρόν έκταση 1,5 στρεμμάτων. Τα δωμάτια στο γενικό τους σύνολο βρίσκονται γύρω από μιά υπαίθρια αυλή και που σ' αυτήν βλέπουν οι είσοδοι με μεγάλα πώρινα κατώφλια. Ταφικό δωμάτιο με κτιστό τον χώρο της κύριας ταφής, φούρνος με αψιδωτό άνοιγμα και χαρακτηριστική ύπαρξη στάκτης, αποτελούν χώρους εκτός των κυρίων δωματίων. Χαρακτηριστική η ύπαρξη υπαίθριας δεξαμενής (piscina) σχήματος πετάλου και διαστάσεων εσωτερικών 3,90 μήκος και 3,15 πλάτος, στην οποία κατέβαινε κανείς με σκαλοπάτια ντυμένα με μάρμαρο. Οπωσδήποτε ήταν τμήμα του εντυπωσιακού λουτρικού συγκροτήματος (βαλανείου) που καλύπτει ένα μεγάλο τμήμα της έπαυλης.

Ίσως όμως να ήταν απλώς ένα aquarium δηλ. κάτι σαν τις σημερινές τεχνητές λιμνούλες για υδρόβια πτηνά. Δίπλα από την πισίνα στα δυτικά της ένα μεγάλο μωσαϊκό με γεωμετρικές παραστάσεις χρησίμευε για να δίνει μεγαλοπρέπεια σ' αυτήν.

Θά πρέπει να τονιστή η εύρεση μεγάλου αριθμού μαρμαρίνων πλακών διαφόρων τύπων και πάχους εξαιρετικής ποιότητας και κατεργασίας που σκέπαζαν τα πατώματα και τους τοίχους, όπως δείχνουν πολλές που βρίσκονται στή θέση τους. Δεξαμενές νερού με αγωγούς κτιστούς και σωληνωτούς διακλάδιζαν το νερό στα σπίτια και στους κήπους και φυσικά στο βαλανείο.

Μέσα στον πλούτο αυτό των ερειπίων, εντύπωση προκάλεσε η ανυπαρξία σχεδόν κινητών ευρημάτων ή αρχιτεκτονικών μελών. Φαίνεται πως μιά συστηματική σύληση του χώρου ίσως και από πειρατές των Βυζαντινών χρόνων μαζί με πρόσφατες αρπαγές συνέτειναν σ' αυτό. Τις ανασκαφές διεύθυνε ο αρχαιολόγος Ν. Παπαδάκης, συγγραφέας του βιβλίου αυτού.